Ewolucja polskiego rynku finansowego i znaczenie stóp procentowych
Polska gospodarka przeszła w ostatnich dekadach ogromną transformację, która wymagała dostosowania systemów bankowych do standardów zachodnich. Kluczowym elementem stabilności finansowej państwa jest przejrzysty sposób wyceny pieniądza w czasie, co bezpośrednio przekłada się na koszty kredytów oraz zyski z depozytów. Przez wiele lat fundamentem tego systemu był wskaźnik WIBOR, który służył jako punkt odniesienia dla milionów umów.
Wraz z rozwojem rynków kapitałowych oraz pojawieniem się nowych regulacji unijnych, dotychczasowe metody wyznaczania kosztu pieniądza zaczęły budzić wątpliwości natury technicznej. Dynamiczne zmiany w strukturze płynności sektora bankowego wymusiły poszukiwanie rozwiązań bardziej odpornych na manipulacje i lepiej oddających realia rynkowe. Ewolucja ta doprowadziła do decyzji o wprowadzeniu nowoczesnego wskaźnika, który ma zrewolucjonizować polski rynek finansowy.
Globalne trendy wskazują jednoznacznie na odejście od wskaźników opartych na szacunkach i deklaracjach banków na rzecz stóp wolnych od ryzyka. Proces ten nie jest zjawiskiem odosobnionym, lecz częścią szerszej reformy, która objęła już najważniejsze waluty świata, w tym dolara amerykańskiego oraz funta brytyjskiego. Polska, jako istotny rynek w Europie Środkowej, musiała podjąć wyzwanie modernizacji swojej infrastruktury benchmarkowej.
Istota wskaźnika referencyjnego WIBOR w polskim systemie bankowym
WIBOR to skrót od Warsaw Interbank Offered Rate i od lat dziewięćdziesiątych stanowił główny wskaźnik kosztu finansowania na rynku międzybankowym. Jego konstrukcja opierała się na kwotowaniach przesyłanych przez największe banki komercyjne działające w Polsce, które deklarowały chęć pożyczenia środków innym uczestnikom rynku. Był to standardowy mechanizm, który pozwalał na ustalanie oprocentowania kredytów o różnych terminach zapadalności.
Wskaźnik ten zyskał ogromną popularność nie tylko w relacjach między bankami, ale przede wszystkim w produktach skierowanych do klientów detalicznych i przedsiębiorstw. Większość kredytów hipotecznych o zmiennym oprocentowaniu w Polsce została oparta właśnie na stawkach WIBOR 3M lub 6M. Pozwalało to bankom na sprawne zarządzanie ryzykiem stopy procentowej przy jednoczesnym oferowaniu klientom produktów finansowych o znanej strukturze kosztów.
Z czasem jednak zauważono, że liczba faktycznych transakcji na rynku międzybankowym, które mogłyby stanowić podstawę dla kwotowań WIBOR, zaczęła systematycznie spadać. Sytuacja ta sprawiła, że wskaźnik ten stawał się w coraz większym stopniu konstrukcją teoretyczną, opartą na ocenach ekspertów, a nie na realnych przepływach pieniężnych. Taka charakterystyka przestała odpowiadać nowoczesnym wymogom bezpieczeństwa i transparentności obrotu finansowego.
Przyczyny globalnej reformy wskaźników stopy procentowej
Bezpośrednim impulsem do zmian na skalę światową były kontrowersje związane z manipulowaniem wskaźnikiem LIBOR, co doprowadziło do utraty zaufania inwestorów. Organy nadzoru finansowego na całym świecie zrozumiały, że systemy oparte na subiektywnych deklaracjach są podatne na nadużycia w sytuacjach kryzysowych. Rozpoczęto prace nad stworzeniem nowej generacji wskaźników, które byłyby oparte wyłącznie na twardych danych transakcyjnych.
Reforma ta ma na celu zwiększenie odporności systemów finansowych na wstrząsy oraz zapewnienie, że wskaźniki referencyjne odzwierciedlają rzeczywistą dynamikę rynku. W Stanach Zjednoczonych wprowadzono wskaźnik SOFR, natomiast w strefie euro popularność zyskał ESTR, które zastąpiły starsze rozwiązania. Polska reforma wpisuje się w ten ogólnoświatowy nurt, dążąc do harmonizacji lokalnych standardów z najlepszymi praktykami wypracowanymi przez globalne instytucje.
Kolejnym powodem zmian jest dążenie do ograniczenia arbitrażu i zwiększenia porównywalności produktów finansowych pomiędzy różnymi jurysdykcjami. Nowe wskaźniki typu RFR charakteryzują się większą stabilnością w okresach dużej zmienności rynkowej, co jest kluczowe dla ochrony konsumentów. Rezygnacja z komponentu ryzyka kredytowego banku w samym wskaźniku pozwala na dokładniejsze wycenianie instrumentów dłużnych oraz pochodnych na poziomie międzynarodowym.
Rozporządzenie BMR jako prawny fundament transformacji rynkowej
Unijne rozporządzenie w sprawie wskaźników referencyjnych, znane powszechnie jako BMR, stanowi ramy prawne dla całego procesu transformacji w Polsce. Dokument ten nakłada na administratorów wskaźników oraz instytucje finansowe rygorystyczne wymagania dotyczące jakości danych oraz metodologii obliczeń. Głównym celem rozporządzenia jest zapewnienie, że benchmarki są reprezentatywne dla rynku, który mają z założenia mierzyć w sposób ciągły.
Zgodnie z wytycznymi BMR, pierwszeństwo w ustalaniu wskaźników powinny mieć dane pochodzące z rzeczywistych transakcji zawieranych na rynku hurtowym. Instytucje nadzorcze kładą duży nacisk na to, aby unikać stosowania tzw. metodologii kaskadowej w sytuacjach, gdy transakcji jest zbyt mało. To właśnie te wymogi stały się katalizatorem dla prac nad nowym indeksem, który zastąpi dotychczasowe rozwiązania w polskich umowach kredytowych.
Wdrożenie standardów BMR w Polsce wymagało powołania specjalistycznych grup roboczych oraz ścisłej współpracy pomiędzy rządem, Narodowym Bankiem Polskim a sektorem prywatnym. Narzucone terminy zmusiły polski rynek do intensywnej pracy nad przygotowaniem infrastruktury IT oraz zmian prawnych w regulaminach bankowych. Reformatorzy musieli zadbać o to, aby przejście na nowy wskaźnik odbyło się w sposób płynny i nie naruszało ciągłości istniejących kontraktów.
Fundamentalne powody dla których POLSTR zastępuje WIBOR w umowach
Głównym powodem, dla którego POLSTR zastępuje WIBOR w umowach, jest chęć oparcia systemu finansowego na wskaźniku typu Risk-Free Rate. W odróżnieniu od swojego poprzednika, POLSTR bazuje wyłącznie na transakcjach jednodniowych, co eliminuje konieczność szacowania ryzyka terminowego i kredytowego w dłuższym horyzoncie. Dzięki temu wskaźnik ten jest znacznie mniej podatny na zniekształcenia wynikające z braku płynności na specyficznych rynkach.
Kolejnym argumentem przemawiającym za zmianą jest ogromna liczba transakcji, które każdego dnia zasilają algorytm obliczający POLSTR. Nowy wskaźnik bierze pod uwagę nie tylko depozyty międzybankowe, ale również operacje zawierane przez banki z innymi instytucjami finansowymi. Taka szeroka baza informacyjna sprawia, że jest on niezwykle trudny do zmanipulowania przez jakikolwiek pojedynczy podmiot działający w systemie.
Wprowadzenie POLSTR ma również na celu zbliżenie polskiego rynku do standardów obowiązujących w największych centrach finansowych świata. Inwestorzy zagraniczni preferują rynki, na których wskaźniki referencyjne są przejrzyste i łatwo weryfikowalne za pomocą publicznie dostępnych danych statystycznych. Przejście na nowy model wyceny pieniądza może zatem przyczynić się do zwiększenia atrakcyjności polskich aktywów oraz obniżenia kosztów finansowania długu publicznego.
Metodologia wyznaczania wskaźnika POLSTR przez GPW Benchmark
Administratorem nowego wskaźnika jest spółka GPW Benchmark, która odpowiada za zbieranie danych i publikację wyników zgodnie z najwyższymi standardami bezpieczeństwa. Proces wyznaczania POLSTR rozpoczyna się od analizy transakcji depozytowych typu overnight, które zostały zgłoszone do Narodowego Banku Polskiego. Dane te są następnie poddawane rygorystycznej weryfikacji pod kątem ich kompletności oraz poprawności merytorycznej przez dedykowane systemy informatyczne.
Metodologia zakłada obliczanie średniej ważonej wolumenem transakcji po uprzednim odcięciu wartości skrajnych, co pozwala na eliminację błędów lub nietypowych operacji rynkowych. Dzięki takiemu podejściu, końcowy wynik odzwierciedla realny koszt pieniądza dla szerokiego spektrum uczestników rynku w danym dniu roboczym. Publikacja wskaźnika odbywa się codziennie, co zapewnia uczestnikom obrotu stały dostęp do aktualnych informacji o warunkach rynkowych.
GPW Benchmark dba o to, aby proces obliczeniowy był w pełni audytowalny i przejrzysty dla wszystkich zainteresowanych stron. Każda zmiana w algorytmie musi być konsultowana z komitetem nadzorczym oraz akceptowana przez odpowiednie organy regulacyjne w Polsce. Taka struktura nadzoru gwarantuje, że POLSTR pozostanie stabilnym i wiarygodnym punktem odniesienia dla wszystkich rodzajów instrumentów finansowych przez wiele lat.
Przewaga danych transakcyjnych nad deklaratywnymi kwotowaniami bankowymi
Podstawowa różnica pomiędzy nowym a starym systemem tkwi w pochodzeniu danych wykorzystywanych do zasilania wskaźnika referencyjnego. W tradycyjnym modelu WIBOR istotną rolę odgrywały deklaracje banków o tym, po jakiej cenie byłyby skłonne pożyczyć środki innym podmiotom. Choć kwotowania te miały być poparte wiedzą ekspercką, nie zawsze znajdowały one potwierdzenie w faktycznie zawartych transakcjach na rynku międzybankowym.
POLSTR całkowicie odcina się od subiektywnych ocen, koncentrując się wyłącznie na tym, co faktycznie wydarzyło się na rynku pieniężnym. Każda złotówka brana pod uwagę przy obliczaniu wskaźnika musi być wynikiem zrealizowanej operacji depozytowej między uprawnionymi instytucjami. Takie podejście drastycznie ogranicza pole do jakichkolwiek spekulacji i czyni wskaźnik niewrażliwym na nastroje panujące wśród dealerów bankowych w danej chwili.
Wykorzystanie twardych danych transakcyjnych jest odpowiedzią na postulaty zgłaszane przez organizacje konsumenckie oraz ekonomistów zajmujących się teorią gier. W systemie opartym na faktach, a nie na intencjach, mechanizm rynkowy działa w sposób bardziej efektywny i sprawiedliwy dla wszystkich stron. Jest to fundamentalna zmiana paradygmatu, która ma na celu przywrócenie pełnego zaufania do instytucji finansowych w Polsce.
Specyfika stopy procentowej typu overnight w nowym systemie
Kluczową cechą POLSTR jest jego charakterystyka jako stopy procentowej typu overnight, co oznacza oprocentowanie depozytów trwających jeden dzień roboczy. W tym modelu pieniądz pożyczany jest wieczorem, a zwracany następnego dnia rano, co minimalizuje ryzyko zmiany warunków makroekonomicznych w trakcie trwania umowy. Jest to najkrótszy możliwy horyzont czasowy na rynku pieniężnym, charakteryzujący się największą płynnością i stabilnością.
Skoncentrowanie się na transakcjach jednodniowych pozwala na precyzyjne śledzenie bieżącej polityki pieniężnej prowadzonej przez Narodowy Bank Polski. Wskaźnik ten reaguje błyskawicznie na decyzje Rady Polityki Pieniężnej dotyczące stóp procentowych, przekazując te impulsy bezpośrednio do gospodarki realnej. Dzięki temu mechanizm transmisji monetarnej staje się bardziej przewidywalny i efektywny, co ułatwia bankowi centralnemu walkę z inflacją lub wspieranie wzrostu.
Stosowanie stopy overnight wymaga jednak zmiany podejścia do naliczania odsetek w długoterminowych umowach kredytowych, takich jak hipoteki. Zamiast znać koszt pieniądza z góry na nadchodzący okres, klient i bank będą musieli stosować mechanizm składania stóp dziennych. To techniczne wyzwanie jest jedną z najważniejszych różnic, do których muszą przywyknąć zarówno pracownicy banków, jak i ich klienci w nadchodzących latach.
Porównanie wskaźników wyprzedzających oraz wskaźników retrospektywnych
Tradycyjne wskaźniki, takie jak WIBOR 3M, mają charakter wyprzedzający, co oznacza, że próbują one przewidzieć koszt pieniądza w przyszłym kwartale. Zawierają one w sobie oczekiwania rynkowe dotyczące inflacji, zmian stóp procentowych oraz ogólnej stabilności systemu w nadchodzących miesiącach. Jest to rozwiązanie wygodne dla planowania budżetów domowych, gdyż pozwala poznać wysokość raty kredytu z pewnym wyprzedzeniem czasowym.
W przeciwieństwie do nich, POLSTR jest wskaźnikiem retrospektywnym, ponieważ informuje o tym, ile kosztował pieniądz w minionym okresie. W umowach kredytowych oprocentowanie ustalane jest na podstawie historycznych stawek dziennych zanotowanych w poprzednim cyklu rozliczeniowym. Taka konstrukcja sprawia, że wskaźnik jest bardziej precyzyjny w odzwierciedlaniu rzeczywistości, ale jednocześnie nieco mniej intuicyjny dla przeciętnego kredytobiorcy przyzwyczajonego do stałych rat.
Debata nad wyższością jednego modelu nad drugim trwa od lat, jednak światowe finanse zdecydowanie skłaniają się ku rozwiązaniom retrospektywnym. Eliminują one element prognozowania, który w okresach niepewności politycznej lub gospodarczej bywa obarczony dużym marginesem błędu. Przejście na system wsteczny wymusza na instytucjach finansowych przygotowanie nowych kalkulatorów oraz systemów komunikacji, które w prosty sposób wyjaśnią klientom zmiany w ich harmonogramach.
Etapy wdrażania reformy wskaźnikowej według mapy drogowej
Proces zastępowania WIBOR przez POLSTR został zaplanowany na kilka lat i jest realizowany zgodnie z precyzyjnie przygotowaną mapą drogową. Pierwszym etapem było opracowanie samej metodologii nowego wskaźnika oraz rozpoczęcie jego testowej publikacji przez GPW Benchmark. Pozwoliło to uczestnikom rynku na zapoznanie się ze zmiennością nowej stopy i dostosowanie swoich systemów analitycznych do nowych warunków.
W kolejnych fazach reforma obejmuje wprowadzanie nowych produktów finansowych opartych wyłącznie na POLSTR przy jednoczesnym ograniczaniu sprzedaży tych bazujących na WIBOR. Bardzo istotnym elementem jest tutaj edukacja rynku oraz przygotowanie odpowiednich wzorców umownych dla klientów detalicznych i instytucjonalnych. Każdy etap jest monitorowany przez Narodową Grupę Roboczą, która czuwa nad tym, aby tempo zmian było bezpieczne dla stabilności całego sektora.
Ostatecznym krokiem będzie całkowite wygaszenie wskaźnika WIBOR i automatyczne przejście istniejących umów na nowy standard przy wykorzystaniu ustawowego mechanizmu zamiennika. Proces ten musi uwzględniać interesy obu stron umowy kredytowej, aby uniknąć masowych sporów prawnych i niepewności finansowej. Skrupulatne przestrzeganie harmonogramu ma kluczowe znaczenie dla zachowania wiarygodności Polski na arenie międzynarodowej oraz spokoju w portfelach obywateli.
Mechanizm spreadu korygującego w procesie zamiany wskaźników
Jednym z najbardziej złożonych aspektów technicznych reformy jest konieczność wyrównania różnic ekonomicznych pomiędzy starym a nowym wskaźnikiem. Ponieważ POLSTR jako stopa wolna od ryzyka jest zazwyczaj niższy niż WIBOR, bezpośrednia zamiana mogłaby prowadzić do nieuzasadnionych strat dla banków. Aby temu zapobiec, wprowadzono koncepcję spreadu korygującego, który ma za zadanie zachować neutralność ekonomiczną transakcji w momencie przejścia.
Spread korygujący jest obliczany na podstawie historycznych różnic pomiędzy obiema stawkami w określonym, wieloletnim horyzoncie czasowym. Jego wartość jest stała i zostaje dodana do wskaźnika POLSTR w umowach, które pierwotnie były zawarte w oparciu o WIBOR. Dzięki temu zabiegowi rata kredytu bezpośrednio po zmianie powinna pozostać na niemal identycznym poziomie, co jest kluczowe dla ochrony praw nabytych klientów.
Zastosowanie sprawiedliwego mechanizmu korekcyjnego jest wymogiem wynikającym z rozporządzenia BMR oraz zasad współżycia społecznego. Metodologia wyznaczania spreadu musi być powszechnie znana i zaakceptowana przez nadzór finansowy, aby wykluczyć jakąkolwiek dowolność ze strony poszczególnych banków. Jest to bezpiecznik, który gwarantuje, że reforma wskaźnikowa nie stanie się ukrytym sposobem na podwyższenie marż kredytowych przez instytucje finansowe.
Wpływ reformy na rynek kredytów hipotecznych dla klientów indywidualnych
Dla milionów Polaków spłacających kredyty hipoteczne, zmiana wskaźnika referencyjnego jest wydarzeniem o fundamentalnym znaczeniu dla ich domowych finansów. Przejście na POLSTR oznacza, że wysokość raty będzie bardziej stabilna i mniej zależna od krótkoterminowych zawirowań na rynku międzybankowym. Klienci zyskują pewność, że ich oprocentowanie wynika z realnych transakcji, a nie z subiektywnych decyzji podejmowanych za zamkniętymi drzwiami.
W nowym systemie częstotliwość aktualizacji oprocentowania może ulec zmianie, co wpłynie na sposób planowania wydatków przez gospodarstwa domowe. Banki będą musiały dostarczyć czytelne informacje o tym, jak obliczana jest nowa rata oraz jakie korzyści płyną z zastosowania wskaźnika typu RFR. Przejrzystość ta jest niezbędna do budowania długofalowego zaufania na linii klient-bank, które w ostatnich latach zostało wystawione na wiele trudnych prób.
Reforma otwiera również drogę do szerszego oferowania kredytów o stałej stopie procentowej, co jest standardem w wielu krajach rozwiniętych. Posiadanie wiarygodnego wskaźnika overnight ułatwia bankom zabezpieczanie ryzyka, co może przełożyć się na lepsze oferty długoterminowe dla konsumentów. W perspektywie kilku lat polski rynek hipoteczny może stać się znacznie bardziej dojrzały i odporny na gwałtowne cykle podwyżek stóp procentowych.
Znaczenie zmian dla sektora korporacyjnego i emisji obligacji
Przedsiębiorstwa korzystające z kredytów obrotowych i inwestycyjnych również odczują skutki wprowadzenia POLSTR w miejsce dotychczasowego wskaźnika WIBOR. Firmy te często operują na dużych wolumenach, więc nawet minimalne różnice w kwotowaniu wskaźnika referencyjnego mogą generować istotne zmiany w kosztach finansowych. Nowy wskaźnik pozwoli dyrektorom finansowym na bardziej precyzyjne prognozowanie przepływów pieniężnych w oparciu o twarde dane rynkowe.
W sektorze emisji obligacji korporacyjnych POLSTR stanie się nowym standardem wyznaczania kuponu dla papierów dłużnych o zmiennym oprocentowaniu. Inwestorzy instytucjonalni, tacy jak fundusze emerytalne czy inwestycyjne, z zadowoleniem przyjmują zmiany zwiększające transparentność wyceny długu. Stabilniejszy benchmark może przyciągnąć na polski rynek kapitał zagraniczny, który wcześniej obawiał się specyfiki lokalnego wskaźnika o niskiej płynności transakcyjnej.
Adaptacja do nowego wskaźnika wymaga od przedsiębiorstw aktualizacji polityk rachunkowości oraz systemów zarządzania skarbem wewnątrz organizacji. Konieczne będzie również renegocjowanie niektórych zapisów w umowach handlowych, które odwoływały się do stawek WIBOR jako bazy do naliczania odsetek za opóźnienia. Choć proces ten wiąże się z pewnymi kosztami administracyjnymi, długofalowe korzyści z posiadania solidnego fundamentu finansowego są bezdyskusyjne dla stabilności biznesu.
Transformacja rynku instrumentów pochodnych i zarządzanie ryzykiem
Rynek instrumentów pochodnych, takich jak swapy stopy procentowej (IRS), stanowi krwiobieg nowoczesnych finansów, pozwalając na transfer ryzyka między uczestnikami. Dotychczas rynek ten w Polsce był niemal całkowicie zdominowany przez kontrakty oparte na wskaźniku WIBOR, co tworzyło specyficzny ekosystem płynności. Przejście na POLSTR wymaga budowy zupełnie nowej krzywej dochodowości, która będzie służyć do wyceny skomplikowanych produktów zabezpieczających.
Instytucje finansowe muszą dostosować swoje modele wyceny oraz algorytmy zarządzania ryzykiem do charakterystyki stopy jednodniowej. Jest to proces niezwykle wymagający pod względem technologicznym i matematycznym, gdyż wymaga przetwarzania znacznie większych zbiorów danych w czasie rzeczywistym. Sprawne działanie rynku instrumentów pochodnych opartego na POLSTR jest kluczowe dla możliwości oferowania taniego finansowania dla gospodarki.
Pojawienie się płynnych instrumentów pochodnych na nowy wskaźnik pozwoli bankom na lepsze dopasowanie terminowe ich aktywów i pasywów. To z kolei przekłada się na większe bezpieczeństwo całego sektora bankowego i zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia kryzysów systemowych. Transformacja ta jest obserwowana z uwagą przez międzynarodowe instytucje rozliczeniowe, które muszą zintegrować polski POLSTR ze swoimi globalnymi platformami transakcyjnymi.
Rola Narodowej Grupy Roboczej w procesie bezpiecznej tranzycji
Aby zapewnić skoordynowany charakter zmian, w Polsce powołano Narodową Grupę Roboczą do spraw reformy wskaźników referencyjnych. W jej skład wchodzą przedstawiciele Ministerstwa Finansów, Narodowego Banku Polskiego, Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego oraz kluczowych instytucji rynkowych. To ciało doradcze pełni rolę głównego architekta reformy, dbając o to, by wszystkie sektory gospodarki były gotowe na odejście od WIBOR.
Grupa ta wypracowuje standardy rynkowe, rekomenduje wzorce klauzul fallback oraz przygotowuje kampanie informacyjne skierowane do społeczeństwa. Dzięki współpracy wielu ekspertów możliwe jest identyfikowanie potencjalnych wąskich gardeł i reagowanie na nie z odpowiednim wyprzedzeniem. Transparentność prac Narodowej Grupy Roboczej buduje poczucie bezpieczeństwa wśród obywateli i przedsiębiorców, którzy mogą śledzić postępy prac nad nowym ładem.
Istotnym zadaniem grupy jest również dialog z podmiotami zagranicznymi w celu zapewnienia, że polska reforma jest spójna z wymogami międzynarodowymi. Harmonizacja terminów i definicji ułatwia funkcjonowanie polskim bankom działającym w grupach międzynarodowych oraz inwestorom operującym na wielu rynkach jednocześnie. Koordynacja ta jest gwarancją, że Polska pozostanie integralną częścią nowoczesnego, globalnego systemu finansowego opartego na solidnych fundamentach.
Transparentność i wiarygodność nowego ładu finansowego w Polsce
Wprowadzenie POLSTR to nie tylko zmiana techniczna, ale przede wszystkim krok w stronę większej etyki i przejrzystości w świecie finansów. Oparcie kluczowych wskaźników na twardych dowodach transakcyjnych eliminuje cień wątpliwości, który mógł towarzyszyć dawnym metodom ustalania kosztu pieniądza. Jest to fundament, na którym można budować nowoczesne państwo posiadające silny i stabilny rynek kapitałowy służący obywatelom.
Zastąpienie WIBOR-u nowym wskaźnikiem zamyka pewien rozdział w historii polskiej bankowości, otwierając jednocześnie drogę do innowacji i większej konkurencyjności. Kredytobiorcy zyskują potężne narzędzie ochrony swoich interesów w postaci wskaźnika, który jest w pełni mierzalny i niezależny od uznaniowości banków. W dłuższej perspektywie reforma ta przyczyni się do obniżenia premii za ryzyko, co powinno pozytywnie wpłynąć na tempo rozwoju całej gospodarki.
Ostateczny sukces transformacji zależy od zrozumienia jej sensu przez wszystkich uczestników rynku oraz od rzetelności instytucji odpowiedzialnych za jej wdrożenie. Polska udowadnia, że potrafi sprostać najbardziej skomplikowanym wyzwaniom regulacyjnym, dbając przy tym o stabilność finansową swoich obywateli. Nowy ład oparty na POLSTR to obietnica bardziej przewidywalnej przyszłości, w której relacje między bankiem a klientem opierają się na jasnych i sprawiedliwych zasadach.